Koruncuk Vakfı için, Korunmaya İhtiyacı olan Çocuklar için . . .

Bu sene 15 Kasım 2015 günü İstanbul Maratonu’nda ben 10 km koşacağım.

Ülkemizdeki binlerce korunmaya ihtiyacı olan çocuk için Koruncuk kahramanı olup, Koruncuk vakfına destek olmak için koşacağım.

Koruncuk vakfı, “Çocuk köyleri” ile ihmal görmüş ve kişisel varlığı tehdit altında olan korunmaya muhtaç çocukları okul öncesi yaştan başlayarak; sağlıklı gelişmelerini sağlayıp, eğitim imkanı sunarak, kişisel yeteneklerini geliştiriyor ve geleceğe hazırlayıp topluma kazandırıyor.


Soranlarınız oluyor, neden koşuyorsun diye.

İlk başladığım zamanlarda, kendi sınırlarımı tanımak ve daha ileriye götürmek, büyük bir organizasyonun bir parçası olmak ve onlarca insana ulaşmak, onlarla bağlantı kurmak için koşuyordum.
Ama artık neden koşuyorum?  
Ben insan olduğum için, insanın insana destek olması, yardımcı olması ve insandan insana sadece iyi niyet, sevgi, dostluk ve kardeşlik aktarılması gerektiğini düşündüğüm için koşuyorum.

Ben yerimde durmuyorum; bir şeyleri değiştirebilmek, adımlarımla çevremdekileri harekete geçirmek için koşuyorum. 

Ben barış için koşuyorum, ben aşkla koşuyorum . . .

Dolayısıyla koşumu destekleyebilirsen çok mutlu olurum. Kendim için değil, korunmaya ihtiyacı olan çocuklar için.

Korunmaya ihtiyacı olan çocukları desteklemek için buradan bağış yapabilirsin:
https://bagis.adimadim.org?ccid=CC5508

Kampanyamın son durumunu merak ediyorsan:
http://ipk.adimadim.org/kampanya/CC5508

Neden Koşuyorum ?

Önce insan kendi için koşar, vücudunu hareket ettirmek, spor yapmak, kendi sınırlarını keşfetmek... 10 km koşmadan önce benim bildiğim sınırım 6 km'ydi, hayatımda ilk defa geçen sene 2014 yılının Kasım ayında İstanbul Maratonu'nda 10 km koştuğumda ise bu sınırımı yükseltebileceğimi gördüm. Bundan sonra Antalya ve Bozcaada'da hiç durmadan 10 km koşabildikten sonra, İstanbul'da koştuğum parkurun şans eseri olmadığını, gerçekten 10 km koşabildiğimi kendime de kanıtlamış oldum. 

 

İnsanın koşarken aldığı keyif ve bir hedefi bitirmenin verdiği haz dışında aslında insanın onlarca insanla birlikte bir maratonda, bir organizasyonun parçası olarak çok büyük bir sosyal ortamda, onlarca insanla aynı duyguları paylaşarak, aynı ulvi amaca hizmet vererek koşması ise kelimelerle anlatılabilecek bir duygu değil sanırım. Yaşayıp görmek deneyimlemek gerekiyor böyle bir duyguyu. Senin kendi imkânlarınla (kendi bedeninle, kendi nefesinle, kendi ön çalışmaların ve gayretinle) bir insana, bir topluluğa, bir organizasyona destek verebiliyor olmandır bu anlatılamaz duyguyu yaratan.

 

Neden koşuyorum, kendim için koşuyorum, kendi sınırlarımı tanımak ve daha ileriye götürmek için koşuyorum.

 

Neden koşuyorum, büyük bir organizasyonun bir parçası olmak ve onlarca insana ulaşmak, onlarla bağlantı kurmak için koşuyorum.

 

Ama aslında neden koşuyorum?

 

Önceki nedenlerin hepsini bırakın: Ben insan olduğum için, insanın insana destek olması, yardımcı olması, insanın insanın yanında olması ve insandan insana sadece iyi niyet, sevgi, dostluk ve kardeşlik aktarılması gerektiğini düşündüğüm için koşuyorum.

 

Ben barış için koşuyorum, ben aşkla koşuyorum. . .